Op het San Gennaro festival, hartje Little Italy. De massa wacht op de doorgang van het heiligenbeeld van San Gennaro. Toen deze niet-Italiaanse toeriste aan onze vriend agent vroeg wat er aan de hand was, zei hij : ‘Don’t you know? They’re bringing by Michael Jacksons coffin.’
Een klein paradijsje is het hier, in het bayhouse van clammers Eddie en Ritchie. De mannen zijn gepensioneerde brandweermannen; ze hebben 9/11 nog van dichtbij meegemaakt. Nu genieten ze vooral van de rust op Long Island, en van de clams!
‘You do whatever Spielberg here tells you to do. If that means taking off your clothes, then do so!’ Was het enige wat chef Kris tegen zijn pizzabakkers zei toen we bij Grimaldi’s pizzeria gingen filmen. Heerlijk werken zo! Hun kleren mochten ze trouwens aanhouden…
Mac&Tim: cop & fixer, alletwee daar om ons te helpen. De rechtse een gigantische hulp, de linkse hield vooral van donuts en pauzes…
Wat een locatie. Wat een weer. Wat een gezelschap. Soms zit het ook gewoon allemaal mee.
Jeroen zijn slager Filip Rondou neemt ons mee naar zijn kweker Patrick Van Camp in Boutersem. Die kweekt voor Filip en een drietal andere slagers zijn beesten, de zogeheten Vaarzenbillenmannen. Dat zijn vaarzen die al 1 of 2 keer gekalfd hebben. Om de 2 weken gaat Filip langs bij hem en kiest hij welke beesten voor hem geschikt zijn. Meestal koopt hij dan een halve of een kwart koe. Patrick gaat ermee naar het slachthuis in Brussel en bezorgt Filip daarna zijn stukken.
Een blik in de keuken van een sterrenrestaurant. Villa Lorraine ontvangt dagelijkse heel wat belangrijke gasten, en toch namen vader en zoon Vande Casserie en de rest van de het personeel uitgebreid de tijd om Jeroen in te wijden in één van hun huisspecialiteiten, en één van de lievelingsgerechten van Hergé: Ecrévisses Villa Lorraine. De man wist wel wat lekker was…
Truffes a la crocque au sel: een heerlijk gerechtje. Die gretige handen in beeld zijn die van de crew… Voor een kookprogramma werken heeft af en toe zijn voordelen…
In de stroopfabriek in Borgloon, in 2007 de winnaar van de Monumentenstrijd, is zo goed als alle machinerie handgemaakt door de familie Bleus. Indrukwekkend om te zien hoe er van een berg fruit en een hoop ketels en buizen uiteindelijk een heerlijke stroop wordt gemaakt …
En dan over naar de wetenschap: welk bier past het beste bij stoofvlees? Een naaldje in het vlees, het naaldje in de machine, een halfuurtje wachten en ziedaar: Watou Abt 12!
Heerlijke vrouw, mevrouw Boerenkamp. Ze introduceerde Jeroen in de Indonesische keuken en had er geen probleem mee hem aan het werk te zetten. “Alleen zo kan de jongen het leren” 80 jaar en nog steeds de baas over haar keuken. Chapeau!
Iedere Nederlander die hij tegenkwam verzekerde Jeroen dat hij absoluut eens patatje oorlog moest proberen. “Een culinaire traditie en overheerlijk”. Koken onder het motto: ‘pindakaas is lekker en friet met mayonaise ook dus samen moet dat ook lekker zijn!?’ Geen goed idee! Niet te vreten!
Maurice kwam proeven in Carré en hij vertelde er hoe de beroemde sketch met de hoofddeksels tot stand kwam, avond na avond op het podium van Carré, tot hij perfect was voor Toon. Heerlijk om een stukje cabaretgeschiedenis van zo dicht bij mee te maken.
A room with a view
Tijdens de opnames in Zweden sliepen we in een prachtig huisje in Gnesta, aan de oevers van Lake Frösjön. We waren niet de eerste filmploeg daar: in de film ‘Millenium’, naar het boek van Stieg Larsson, wordt Gnesta ook als decor gebruikt.
Garbo’s buitenverblijf
Soms moet je absoluut geen moeite doen om de eindlocatie geloofwaardig te maken: het buitenverblijf van Garbo in Zweden is een juweel, net zoals de mensen die er nu wonen. Zij stelden hun huis maar wat graag ter beschikking voor onze opnames. Een klasselocatie voor een klassedame!
Garbo’s New Yorkse flat
Vanop de 5e verdieping van dit flatgebouw, aan de East River, had Garbo een prachtig uitzicht op haar geliefde NY. Hier woonde ze tot aan haar dood.
Een week voor het vertrek naar Hongkong kregen we slecht nieuws. We gingen normaal gezien draaien bij een oude man die als een van de enigen nog pasta maakte op artisanale manier maar hij was er die week mee gestopt. Geen pastamaker dus. Zowel foodblogger Josh als de demon chef spraken hun contacten aan maar geen enkele van de andere overgebleven pastamakers wilde gefilmd worden. Gelukkig vonden we ter plaatste een winkel waar we wel de verschillende soorten pasta mochten filmen.
Op de markt worden niet alleen kippen voor je ogen geslacht. Je kan er ook levende vissen en… kikkers kopen.
Jon Benn speelde de maffiabaas in Way of the Dragon, de film waarin ook Chuck Norris naast Bruce Lee schittert. Jon kwam speciaal van Shangai over naar Hongkong om met ons te koken op de jonk. Lee en Benn waren vijanden op het scherm maar vrienden in het echte leven. Jon vertelde heel sappig over zijn dagen met Lee en was dan ook een perfecte getuige. Tot zover de positieve kant van die opnamedag want de helft van de ploeg was compleet zeeziek op de jonk. Afgezien gelijk de beesten en heel blij toen alles erop stond. En nooit meer koken op een boot!
De ploeg voor het huis van Charles de Gaulle in Colombey-les-deux-Eglises. Jammer genoeg kregen we geen toestemming om te koken in het huis, maar filmen was geen probleem.
Jeroen ontmoet Georges Blanc, een van zijn grootste culinaire helden. Hij was erg zenuwachtig voor deze ontmoeting, geen tijd voor grapjes en tierelantijntjes. Scheren, een witte koksvest en heel goed luisteren.
Na het filmen van de Bresse kippen werden we uitgenodigd voor het aperitief. Dat slaan we nooit af!
Koken in het geboortehuis van generaal de Gaulle. Kabinetsmedewerker van de Gaulle, Jean Méo kwam proeven. Ook zijn vrouw was erbij en die had duidelijk ook een boon voor de generaal. Heel gedistingeerde mensen en heel erg vriendelijk.
Wat de aflevering niet haalde: Rita Marley is gek op oesters. En ze heeft haar eigen ‘oesterman’. Om het even waar ze is op Jamaica, ze belt haar ‘oysterman’ en hij is binnen het uur bij haar.
Geen idee hoe hij het doet, hij reist te voet met een ton van om en bij de 60 kg het eiland rond. Maar wat we wel weten is dat hij iedere morgen om 6u gaat duiken om de kleine oesters zelf boven te halen. En dat ze heerlijk zijn!
Chicken was een zalige man maar vanaf we aankwamen op Hope Road was het duidelijk dat de brave man al eens graag van de lokale kruiden proeft. De pretsigaret was nooit ver weg, getuige de pretlichtjes in zijn ogen.
Onze chauffeur Chris helpt de kok van Rita Marley, Andrew bij het maken van een vuur op Lime Cay. Als er al ooit een Bounty eiland geweest is moet het hier op geleken hebben. Een magische plek. De Heinekenbar in het midden van het eiland was dan ook doodzonde. We beleefden hier een van de leukste momenten van de trip toen we na het koken, als alles gefilmd was , eindelijk een duik in het water konden nemen. Rita wou ons vergezellen vanuit het bos maar ze had daarvoor al net iets te veel aan de magische banaan gezeten. Ze waggelde naar de waterlijn en totterde vlak voor ons op haar achterwerk en bleef daar een beetje verdwaasd in het water spetteren met een brede glimlach op haar gezicht. De diva Rita Marley, ze is ook maar een mens.
Voor dag en dauw stonden we in Herentals om asperges te steken. Het opstaan op een verschrikkelijk onchristelijk uur werd gecompenseerd door de meer dan warme ontvangst bij de Familie Van Olmen: we kregen een gigantisch ontbijt: omelet met – natuurlijk - asperges, en champagne! Brave mensen!
Miet De Rop hielp Jeroen graag mee in de keuken voor het maken van de verse zeetong met frietjes. Ze sneed zichzelf op een bepaald moment in haar vinger, in plaats van in de aardappel. Maar zonder blikken of blozen bleef deze kranige vrouw verder helpen, terwijl ze de meest fantastische verhalen vertelde over Pien.
Midden in de nacht trokken we naar de vismijn van Oostende om verse zeetong te zoeken. Jeroen leerde er onder andere dat echte vissers geen bloem gebruiken bij het bakken van de tong, en dat tong na een week nog altijd vers is! Rond drie uur ’s nachts waren we terug in ons gehuurde appartement waar niemand de slaap kon vatten. Adrenaline! Tegen 5u lukte het dat dan toch en enkele uren later stonden de De Rops al voor de deur. Zware dagen die opnames…
Herman stelt Inger Nilsson (Pippi Langkous!!!!) voor aan Jeroen. Het lijkt of Herman Pippi al jaren kent maar de vader aller quizmasters was even erg onder de indruk als Jeroen. Zeker omdat hij ooit geprobeerd heeft om Inger te strikken voor een van zijn programma’s en het hem niet gelukt is.
Jeroen noemde Dan Lexö The Swedish chef, en de gelijkenis is inderdaad treffend.
Hier is alles nog fijn, maar welgeteld 30 seconden later ramde de eland de jeep voluit. Jeroen en Herman zwaar onder de indruk. De rest van de crew ineengedoken in een hoekje. Zachtjes aan het bidden voor hun leven.
Nieuwsgierig hoe het er écht aan toe ging tijdens de opnames? Plat Préféré biedt je ook een blik achter de schermen, met foto’s én video.
Herbekijk het extra materiaal van reeks 1 »